Ας το παραδεχτούμε. Δεν είμαστε μία στιβική χώρα. Ο αέρας του αθλητισμού στην Ελλάδα μυρίζει «ποδοσφαιρίλα» κατά κύριο λόγο. Θα υπάρξουν κι άλλα σπορ που θα μπουν σφήνα κατά καιρούς, αλλά ο στίβος δεν είναι ένα από αυτά. Κι όμως, ο κόσμος στο Καυτανζόγλειο αποτελεί κέρδος.

Παρότι στη βάση του είναι ένα elegant άθλημα, στο ελληνικό DNA δεν έχει περάσει σαν κάτι glamorous. Σε καμία περίπτωση. Ο αθλητής, αυτός που προπονείται, παίρνει να αναμετράται κάθε μέρα με τον εαυτό του, το χρονόμετρο, τη μεζούρα… Για ένα νέο παιδί είναι «βαρετό». Θέλοντας και μη, αυτό περνάει και στον κόσμο.

Από το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και μετά ο κλασικός αθλητισμός, εν Ελλάδι, πνέει τα λοίσθια από άποψη ενδιαφέροντος. Καιρό τώρα, το κάθε πέρυσι και καλύτερα ήταν μότο στην καθημερινότητά του. Σε ένα βαθμό λογικό. Την ακμή, ακολουθεί και παρακμή. Νομοτελειακά, θα συμβεί και συνέβη. Το θέμα είναι πώς μπορεί να έρθει η ανατροπή.

Σε μια χώρα που οικονομικά από το 2010 και μετά ζει μνημονιακές καταστάσεις, είτε υπάρχει MoU είτε όχι, σε μια χώρα που άλλα αθλήματα επικρατούν, σε μια χώρα που η πολιτεία εν μέσω κορωνοϊού έδωσε τη χαριστική βολή στον στίβο, ένα τέτοιο σενάριο έμοιαζε με όνειρο θερινής νυκτός. Μόνη λύση, η μεθοδικότητα, η προσωπική αφιλοκερδής εργασία και ο ρομαντισμός.

Ο στίβος επανήλθε στην ομαλότητα και ο κόσμος αρχίζει να το βλέπει

Αυτοί οι ρομαντικοί άνθρωποι βρέθηκαν. Τους τελευταίους 15 μήνες πάνε «πόρτα-πόρτα» στον στίβο. Τα σωματεία νιώθουν πως έχουν έναν ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας και ανθρώπους να μιλήσουν. Επανήλθε η ομαλότητα. Σε αγώνες, σε πληρωμές, σε βασικά πράγματα. Επανήλθαν οι διοργανώσεις. Ο μαραθώνιος, το πανελλήνιο κλειστού στο ΣΕΦ και το πανελλήνιο στη Θεσσαλονίκη καταδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Το καλό κλίμα, η αγαστή συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων, η διάθεση και ο κοινός τόπος να πάρει ξανά την ανιούσα ο στίβος είναι πια δεδομένη. Περνάει προς τα έξω, αναβλύζει μέσα από κάθε event, μικρό ή μεγάλο. Ο κόσμος είναι έτοιμος να ανοίξει ξανά τις αγκάλες του. Ο στίβος μπορεί αυτή τη στιγμή να γίνει ξανά ο αγωγός ανάδειξης νέων μεγάλων αθλητών.

Και μιας και μιλάμε για τέτοιους. Ναι. Η ύπαρξη του Μίλτου Τεντόγλου σε όλη αυτή την ιστορία είναι καταλυτική. Βοηθάει πολύ η παρουσία ενός σταρ που είναι πλήρως αντιστάρ. Αυτή η φωτογραφία στο σκάμμα του Καυτανζογλείου έρχεται από μια άλλη εποχή. Ο κόσμος ήξερε πως δεν θα δει παγκόσμιο ρεκόρ. Γνώριζε πως ο σταρ θα κερδίσει, κάνοντας προπόνηση. Πήγε απλώς να τον δει και να τον χειροκροτήσει. Ναι, ο ρομαντισμός και ο στίβος πάνε παρέα. Και είναι ξανά εδώ…

Κατεβάστε ΕΔΩ την ηλεκτρονική εφημερίδα

Το πρωτοσέλιδο του Sportime είναι αφιερωμένο σε αυτούς τους ρομαντικούς στιβικούς…